محصولی که تقریبا جدیدا تو موغار و اطرافش کشت میشه پسته هستش که برای آشنایی بیشتر با این محصول برین به ادامه مطلب  ...

هنوز نمیشه گفت که پسته فقط پسته موغار

ولی انشاا... تا چن سال دیگه این محصول هم به دیگر محصولات رایج موغار اضافه میشه و میگیم که پسته فقط پسته موغار

برگ‌های درخت پسته متناوب و مركب از ۲ یا ۳ برگچه نوك تیز با یك برگچه انتهائی است و به رنگ سبز روشن می‌باشد. گل‌های آن خوشه‌ای است گل نر آن فاقد گلبرگ است‌.

تركیبات شیمیائی:
پسته دارای مواد غذائی فراوانی است و بنابراین برای تقویت بیماران و اشخاص ضعیف مناسب است.
در صد گرم مغز پسته مواد زیر موجود است:

آب ۵/۲ گرم
پروتئین ۲۰ گرم
مواد چرب ۵۴ گرم
مواد نشاسته‌ای ۱۵ گرم
كلسیم ۱۳۰ میلی گرم
فسفر ۵۰۰ میلی گرم
آهن ۷/۵ میلی گرم
پتاسیم ۹۵۰ میلی گرم
ویتامین آ ۲۳۰ واحد
ویتامین ب ۱ ۰/۷ میلی گرم
ویتامین ب ۳ ۱/۵ میلی گرم

خواص داروئی:
خواص مغز پسته
مغز پسته از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است.
۱) مغز پسته به‌علت داشتن آهن خونساز است و آنهائی كه مبتلا به كم‌خونی هستند باید حتما روزانه مقداری پسته بخورند.
۲) خوردن پسته نیروی جنسی را تقویت می‌كند.
۳) مغز و ذهن را تقویت می‌كند.
۴) برای آرامش قلب و آرام كردن اعصاب مفید است.
۵) برای باز كردن مجاری كبد مصرف پسته توصیه می‌شود‌.
۶) پسته معده را تقویت می‌كند‌.
۷) برای تسكین سرفه مفید استظ.
۸) اسهال معمولی و اسهال خونی را درمان می‌كند.
۹) جوشانده پوست درخت پسته برای برطرف كردن خارش اعضای تناسلی زنان مفید است.
۱۰) جوشانده پوست و برگ درخت پسته برای رفع درد و خارش مقعد مفید است.

خواص پوست سبز پسته
پوست سبز پسته تازه از نظر طب قدیم ایران سرد و خشك است و دارای خواص زیر می‌باشد:

۱) برای رنگرزی به‌كار می‌رود.
۲) بهترین دارو رای رفع بوی بد دهان است.
۳) جویدن آن باعث التیام زخم‌های داخل دهان می‌شود.
۴) برای استحكام لثه آن را روی لثه بمالید و یا بجوید.
۵) دم‌كرده پوست سبز پسته حالت دل به‌هم‌خوردگی و استفراغ را از بین می‌برد.
۶) دم‌كرده آن برای رفع اسهال مفید است‌.
۷) برای رفع سكسكه پوست سبز پسته را دم كنید و یك فنجان از آن را بنوشید‌.

خواص پوست سفید پسته
پوست سفید پسته برای بواسیر و بیرون زدن مقعد مفید است‌. برای درمان این بیماری باید پوست سفید پسته را در آب بجوشانید و آن را داخل لگنی بریزید و شخصی را كه این بیماری را دارد برای چند دقیقه در آن بنشیند. باعث تسكین درد و تخفیف بیماری می‌شود‌.

مضرات:
مغز پسته چربی زیادی دارد و بنابراین برای معده مناسب نیست و كسانیكه معده ضعیف دارند باید آن را با زردآلو بخورند. ضمناً مغز پسته گرم و خشك است خوردن زیاد آن باعث گرمی بدن و كهیر و دانه‌های قرمز رنگ در پوست می‌شود‌. برای رفع گرمی و خشكی باید سركه، انار ترش و یا برگه زردآلوی ترش مصرف نمود.

پسته در طب سنتی ایران

به زبان سریانی بستی به عربی فستق به یونانی بسطاقیا نامیده می‌شود. نام رایج گیاه tachio - pios و نام علمی آن pistacia vera می‌باشد.
طول درخت پسته در مناطق حاره تا ارتفاع ده متر هم می‌رسد ولی در مناطق معتدله ارتفاع آن کمتر است و به‌صورت درختچه در می‌آید. در متون طب سنتی ذکر شده که دو نوع جبلی (وحشی و خودرو) و بستانی دارد. که نوع دوم از پسته جبلی درشت‌تر است. افغانستان، سوریه، نواحی مدیترانه، کالیفرنیای آمریکا و ایران (رفسنجان، دامغان، خراسان و قزوین) از نواحی پرورش درخت پسته است. میوه درخت پسته در یک سال دارای مغز می‌باشد و در یک سال مغز ندارد که به آن بزغنج می‌گویند.
پسته غیر مقشر یعنی پسته به همراه پوست تا مدت‌ها سالم می‌ماند اما نوع مقشر یعنی پسته‌ای که پوستش کنده شده باشد اگر چند روز بماند تازگی و طراوتش را تا حدی از دست می‌دهد و بهترین پسته، پسته تازه است که به تازگی پوستش را کنده باشند و تازه مقشر شده باشد.
مغز پسته دارای طعم مطبوع و ملایم است و پوشیده از یک قشر خیلی نازک و جدانشدنی و به رنگ قرمز است که اصطلاحاً جفت نامیده می‌شود. میوه پسته سفت و تا حدی خشک است.
از ترکیبات شیمیائی پسته می‌توان به آمیدون، ساکارز، انواع ویتامین‌ها از قبیل ویتامین A.B۱.B۶.E اشاره کرد. موادی از قبیل منیزیم، پتاسیم، سلنیم، روی و مس، فولاد و آهن و اسید آمینه غیر ضروری آرژی‌نین.
چربی‌های موجود در پسته از نوع غیر اشباع (Unsaturated) و فیتوسترول‌ها نیز می‌باشند. به علاوه پسته دارای ترکیباتی هستند که به‌طور طبیعی توسط گیاهان تولید می‌شوند تا گیاهان را در برابر آسیب قارچ‌ها، ویروس‌ها و باکتری‌ها در امان نگه دارند. این گروه از مواد شیمیائی از ابتلا به بیماری‌های قلب و عروق پیشگیری نیز می‌کنند. موادی مثل سیانیدین و پروآنتوسیانیدین بتاسیتوسترول گاما توکوفرول لوتئین و کوئرستین جزء گروه کمیکال هستند.
قسمت خوراکی میوه. مغز آن یعنی مغز پسته می‌باشد که به علت معطر بودن مصرف Culinary (سر سفره) دارد و به‌عنوان چاشنی در غذاها و جزئی از تنقلات و آجیل مصرف می‌شود و کاربردهای درمانی کثیری نیز برای آن ذکر شده است. در طب سنتی و گیاه درمانی برای پوست پسته مصرف درمانی قائل شده‌اند.
● مزاج پسته:
متون طب سنتی ایران مزاج مغز پسته را گرم‌‌تر از گردو می‌داند و در مجموع به درجه دوم گرم و خشک برای پسته قائل شده‌اند ولی برخی از این متون تا سوم گرم و سوم خشک نیز برای پسته در نظر می‌گیرند. لکن چون میوه این گیاه دارای رطوبتی اضافه می‌باشد که در تمام ماده و جرم پسته به‌طور یک‌نواخت و مساوی گسترده نشده است. و از آن به رطوبت فضلیه تعبیر می‌شود لذا بعضی از حکما آن را تر نیز محسوب می‌کنند.
به نظر می‌رسد که هر چه از درون میوه پسته به سمت بیرون آن پیش می‌رویم از نظر مزاج از میزان کیفیت حرارت در قسمت‌های مختلف پسته کاسته می‌شود که از این خاصیت تغییر مزاج در پسته در درمان انواع بیماری‌های اعضاء مختلف بدن انسان می‌توان یاری جست به‌عنوان مثال دیده شده که جفت پسته یعنی پوست بالای لب یا مغز پسته که بلافاصله روی مغز پسته قرار دارد و در واقع همان پوسته نازک (رقیق) ملاصق (چسبیده) به مغز پسته است معتدل در حرارت و خشکی هست. مزاج خارجی‌ترین پوست که سبز رنگ است و روی پوست سفت و صلب و چوبی سفید رنگ پسته قرار دارد سرد و خشک می‌باشد.
بدل پسته به مغز بادام و مصلح پسته آشامیدن سرکه و خوردن انار ترش و زردآلوی خشک ترش و میوه‌های بارده و کلاً خوردن ترشی است. پسته مصدع محرورین است یعنی ممکن است افراد گرم مزاج را دچار سردرد کند و مصرف زیاد پسته نیز ایجاد شری می‌کند که نوعی بثور ریز در سطح پوست بدن دارای خارش فراوان می‌باشد.
● خواص پسته از نقطه نظر گیاه‌درمانی
(Herbal Medicine): به علت وجود فیتو سترول‌ها سطح کلسترول به ویژه LDL را پائین می‌آورد. نقش پیشگیری کننده و ایضاً درمان کمکی در بیماری‌های عروقی در کنار داروهای شیمیائی برای پسته می‌توان قائل شد. آرژینین موجود در پسته قابلیت انعطاف‌پذیری شریان‌ها را می‌افزاید و باعث افزایش و تقویت جریان خون می‌شود. زیرا روی مکانیسم‌های با واسطه نیتریک‌اکساید تأثیر می‌گذارد و نهایتاً باعث relax شدن و شل شدن عضلات صاف جدار شرائین و گشادتر شدن آنها می‌شود. مشاهده شده که ترکیبات فیتوکمیکال موجود در مغز پسته باعث محافظت و مصونیت فرد در برابر بیماری‌های قلب عروقی و تاحدی کانسرها می‌شود. (موضوعی که در طب سنتی از پسته به‌عنوان مقوی دل یاد می‌کند) و نقش پیشگیری کننده که فرد مصرف منظم روزانه پسته داشته باشد.
▪ از دیدگاه طب سنتی می‌توان خواص پسته را از دو جنبه بررسی کرد:
ـ اول طعم پسته که به علت مرارت و تا حدی عفوصت (کمی تلخی و تقریباً گسی) و داشتن خواص قبض و تخشین افعال و عملکرد پسته در بدن انسان توجیه می‌شود.
ـ دوم بررسی خواص پسته براساس استعمال قسمت‌های مختلف این گیاه مثلاً این‌که خوردن مغز پسته (مزاج گرم و خشک) با خوردن پوست نازک قرمز رویش (که از نظر حرارت و خشکی معتدل است و شاید این اعتدال تا حدی شدت حرارت و یبوست مغز آن را تعدیل کند) باعث فربهی و چاق شدن بدن می‌شود. بنابراین از مغز پسته با پوست ملاصقش به مسمن بدن و رافع لاغری تعبیر می‌شود.
مضاف بر آن‌که مصرف این قسمت از پسته باعث تقویت معده می‌شود و این تقویت به علت همان فعل قبض پسته است.
زیرا پسته تا حدی جزء گیاهان قابض (Astrinent) به حساب می‌آوریم.
مصرف پوست سرد و خشک پسته به‌عنوان خارجی‌ترین لایه میوه این گیاه به‌صورت مضغ (مزمزه و مکیدن این پوسته در دهان) باعث تقویت مخاط لثه می‌شود پس مقوی دندان و بافت‌های دهانی محسوب می‌گردد.
نشستن در آبی که پوست چوبی و صلب و سفید پسته در آن جوشانده شده باشد باعث نفوذ عصاره شیمیائی موجود در این قسمت از گیاه در نواحی انان و ژینتال (تناسلی)می‌شود و دیده شده که در درمان خروج مقعد مفید است. نطول به طبیخ (یعنی ریختن آب حاصل از جوشاندن پوست تند درخت پسته و جوشانده برگ پسته بر روی بدن) در درمان برخی ناراحتی‌های مقعد مؤثر است.
حال به بررسی کامل‌تر خواص پسته از دیدگاه طب سنتی ایران می‌پردازیم که هدف اصلی این گفتار است.
مصرف پسته به‌طور کلی باعث تقویت ذهن و حفظ دماغ و رفع خفقان (طپش قلب) و حتی (استفراغ) و غثیان (تهوع) و مغص (پیچش شکم و درد شکم به همراه قراقر شکم) می‌باشد. توجیه بعضی از این خواص پسته در رابطه با دستگاه گوارش با توجه به قابض بودن این گیاه امکان‌پذیر است. چراکه حرکاتی که از معده به سمت قسمت‌های فوقانی‌تر دستگاه گوارش ایجاد می‌شود و باعث تهوع استفراغ و احتمالاً رفلاکس می‌گردد و یا از معده به مست پائین یعنی روده‌ها که باعث پیچش شکم (مغص) و حتی اسهال می‌شود توسط خاصیت قبض پسته کنترل مس‌شود.
پسته هم‌چنین در درمان برودت کبد و تفتیح سده کبد و منافذ غذا و کیسه صفرا مفید است و منقی کبد (پاک کننده کبد از اخلاط و فضول زائد و غیرطبیعی) می‌باشد و مزیل وجع رطوبی کبد هم می‌باشد یعنی درد کبدی ناشی از سوء مزاج رطب این عضو را زائل می‌کند و از بین می‌برد. پسته مفتح سدد کبدی (گرفتگی‌های کبدی) است به عبارتی تفتیح بند آمدگی‌های کبدی می‌کند و در درمان برخی انواع یرقان نیز مفید می‌باشد.
سعوط پسته همراه با مشک جهت درمان لقوه و تقویت حافظه و تنقیه دماغ مفید است و همراه با عنبر برای ازاله وسواس و مواد سوداوی مؤثر است. پسته به علت گرم و خشک بودن در بهبود سرفه‌های رطوبتی بلغمی مؤثر بوده و به‌طور کلی در درمان گروهی از سرفه‌های مزمن مفید است.
مضغ پوست سبز بیرونی پسته (خارجی‌ترین پوسته پوسته) رافع تشنگی و بوی بد دهان و قلاع (زخم‌های دهانی) می‌باشد و مقوی دندان و مخاط لثه است. به علاوه مضغ این قسمت در دهان رافع فواق (سکسکه) و قی و اسهال است. به علت تقویت معده و به علت قابض بودنش مانع برگشتن غذا از معده به مری می‌شود. پسته مانند سایر مقوی‌های (تونیک‌های) گوارشی دارای مواد تلخ (bitter=بیتر) می‌باشد که توجیه کننده افعال ناشی از مرارت و تلخی این گیاه می‌باشد.
پسته قلیل‌الغذا است و خوردن آن مولد خون صالح است و همان‌طور که اشاره شد چاق کننده افراد لاغر است. پسته حکم تریاق و فادزهر برای گزش (سم) حشرات موذی دارد و به‌طور ذوالخاصیه این کار را انجام می‌دهد.
نطول به طبیخ پوست درخت و برگ آن برای رفع جرب و حکه (خارش) حبس نزلات و رفع قمل (شپش) مؤثر است.
تأثیر پسته روی دستگاه تناسلی به این صورت است که: پسته به علت داشتن رطوبت فضلیه مثل سایر گیاهان (داروئی) دارای این رطوبت (از قبیل شقاقل، بهمنین و بوزیدان) واجد خاصیت مبهی (Aphrodisiac) یا افزایش دهنده نیروی جنسی و زیاد کننده منی می‌باشد. نطول به طبیخ پوست درخت و برگ پسته در درمان درد مقعد و رحم مفید است.